Rusland wil niet meer afhankelijk zijn van import van vlees. Nederlandse boeren gaan dat merken.

Rusland is een van 's werelds grootste importeurs van agrarische producten. Vanwege de stijgende welvaart groeit de vraag naar hoogwaardig voedsel daar aanzienlijk. In 2011 importeerde het land bijna 1 miljoen ton varkensvlees om in de behoefte te kunnen voorzien. In eigen land wordt de productie nu flink opgevoerd. Professionele varkenshouders moeten de varkens in de achtertuin snel verdringen. De overheid stimuleert dit met subsidies en stelt alles in het werk om Rusland in 2020 zelfvoorzienend te laten zijn voor zijn voedselproductie.
Buitenlandse bedrijven proberen een graantje mee te pikken van de stormachtige ontwikkelingen. Ook de Nederlandse agribusiness. Daarnaast zorgen de ontwikkelingen voor flinke verschuivingen op de wereldmarkt. Dit vormde voor Boerderij aanleiding zelf eens te gaan kijken in dat immense land. De komende weken kunt u onze indrukken lezen.
De ontwikkelingen in de Russische varkenshouderij zullen niet onopgemerkt blijven. De stijgende zelfvoorzieningsgraad gaat zeker invloed hebben op de prijzen in Noordwest-Europa. Gezamenlijk exporteren de EU-27 jaarlijks drie miljoen ton aan varkensvlees naar landen buiten de EU. Dat is ongeveer een achtste deel van de totale productie. Rusland is de grootste afnemer. In het kader van vierkantsverwaarding is dat een belangrijk gegeven. Vettere delen die in eigen land niet te slijten zijn, vinden daar gretig aftrek.
Ook vanuit andere delen van de wereld gaat veel vlees naar Rusland. Een kleinere vraag vanuit Rusland resulteert in minder exportmogelijkheden. Als die verschuiving niet wordt gecompenseerd met export naar andere delen van de wereld, zal dat de varkensprijs drukken. Het gevaar van een te grote exportafhankelijkheid ligt op de loer.
De vraag is wel in hoeverre Rusland zijn ambities kan waarmaken. Dat de productie in eigen land groeit is zeker. In hoeverre vraag en aanbod precies bij elkaar komen, laat zich lastig voorspellen.
Bron Boerderij